Profiel van koiKOiKYFoto'sWeblogLijstenMeer  |  Extra Help |
|
25 februari เราสบายดีขอบคุณเพื่อนๆๆ ที่รักเรา และเราก็รักพวกคุณทุกคนนะ
มีหลากหลายเหตุการณ์เข้ามาในชีวิต
จนถึงตอนนี้
แม้จะเสียใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว
เพราะว่าชีวิตคนเราต้องเดินต่อไป
ได้แต่คิดว่าช่างมันเถอะ เด๋วอะไรๆก็ดีเอง
ต้องตั่งจิตมั่น อย่าให้อารมณ์ความรู้สึก
ทำร้ายตัวเองและคนอื่นๆอีกเลย
เพราะกลับไปก็มีแต่เสียใจกันเปล่าๆ
PS. ขอบคุณทุกๆคนที่คอยเปงกำลังใจให้เสมอมานะ
29 november อย่าคิดมาก...มันหนักสมองสวัสดีเพื่อนๆๆที่เรารักและทู๊กทุกคนที่รักเรา ก่อนอื่น ขอฝากหวามห่วงใยให้กันคนไกลกันทุกคน หน้าหนาวย่างเข้ามาอย่างรวดเร็ว(และผ่านไปอย่างรวดเร็ว หนาวแค่3วันจะเอามาทำติ่งอะไรวะ) ขอเตื่อนให้เพื่อนๆๆ ระวังสุขภาพกันด้วยทั้งสุขภาพทางกายและจัย เพราะหนาวนี้อาจทำให้หัวจัยของใครบางคนสั่นคลอน อาการแรกเริ่มที่เราพอสังเกตุได้ด้วยตนเองคือ เอามือข้างใดก็ได้ของท่านจับบริเวณหางตาขวา แล้วไล่ทวนเข็มนาฬิกาไปจนจบ 360 องศา แล้วท่านจะรู้สึกได้ถึงความร้อนรอบๆๆดวงตาของท่านจะสูง และสามารถสังเกตุได้ชัดเมื่อตาคู่นั้นดันไปเห็นมนุษย์คนอื่นที่เค้ามาเป็นคู่ๆ ทำให้อุณหภูมิบริเวณรอบดวงตาสูงมากจนผิวหนังบริเวณนิ้วมือของเราสัมผัสได้ โดยทางการแพทย์ยังไม่มีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการแต่ภาษาชาวบ้านเค้าเรียกว่าอาการอิจฉาตาร้อนนั้นเอง. อาการอิจฉาตาร้อนนี้เองสามารถเป็นบ่อเกิดของโรคทางกายได้หลายโรค ดังนั้นในฐานะเพื่อนที่หวังดีเรามีวิธีง่ายสำหรับพวกที่หัวจัยอ่อนแอทั้งหลาย ก่อนอื่นในระยะเวลาที่กระชั้นชิดขนาดนี้คงไม่สามารถหา someone ได้รวดเร็วขนาดนั้นดังนั้นวิธีง่ายๆที่จะถนอมหัวจัยให้อยู่กับเราไปได้ตลอดช่วงหน้าหนาวนี้คือลดการทำงานของอวัยวะบางส่วนที่เป็นตัวการตุ้นให้เกิดโรค เช่นหัวใจ สมองและตา โดยการนอนห่มผ้าให้เอียงมาทางด้านซ้ายนิดนึง จะทำให้หัวใจของเราอบอุ่นขึ้นบ้าง รึฆ่าเวลาไปกับการช็อปปิ้งเพื่อลดการทำงานของสมองและบรรเทาอาการคิดมากถึงใครบางคน ท้ายที่สุดดื่มน้ำเยอะๆๆ นอนหลับพักผ่อนให้เต็มที่และลดการกินอาหารที่มีส่วนประกอบของวิตามินเอเพื่อลดสมรรถภาพของดวงตา ท้ายที่สุดของที่สุดถ้าปราศจากความเข็มแข็งและมีวินัยแล้วกระทำการสิ่งใดให้สำเร็จคงยาก
ขอขอบคุณท่านมีอุปการะคุณทุกท่านและมิตรรักแฟนเพลงทุกท่าน ไว้โอกาศหน้าฟ้าใหม่พวกเราคงโคจรมาพบกันอีก
ปล. เรื่องที่เล่ามาเกิดจากประสบการณ์จริงของผู้เขียน ไม่เชี่ออย่าลบหลู่ 25 november อยากให้เพื่อนๆรู้ไว้....ว่า...เคยคิดบ้างไหม..............บางทีคนบางคนก็เข้ามา ......................อยู่ๆก็รู้จัก............................... และก็รักกันผูกพัน............แล้วอยู่วันหนึ่งก็จากไป เพื่อนหลายๆคนคงเหมือนอะไรหลากหลายอย่าง แต่เพื่อนของเรา.....".........เหมือนเส้นด้าย..........สายใยที่ทักทอ......."........... มันเกิดจากเส้นใยเล็กๆสั้นๆรวมตัวกัน จาก...........วัน...และ.....เวลา .........จาก.........คุณค่า........และ.........ความหมาย...................... ............รวมตัวกันเป็นเส้นยาวๆ ที่ผูกพันกันอยู่........................... ..........................แต่ก็เพียงเส้นบาง ๆ ....................................... มันก็เหมือนต่างฝ่ายต่างถือคำว่า".....เพื่อน....."ไว้ คนละข้าง ปลายของแต่ละคนก็ไม่เท่ากัน บางคนถือหางไว้ยาว บางคนถือหางไว้สั้น ..........ส่วนบางคนจับแค่ปลาย.............. ต่างยึดเอามาไว้ ด้วยความรู้สึกของตน ความรู้สึกที่คิดว่า............พอดี แต่ละคน..... ต่างออกแรง เพื่อจับมันเอาไว้......ยึดไว้ ด้วยความรู้สึกของตน ความรู้สึกที่คิดว่า............พอดี แต่เมื่อวันนึง............ แรงที่คิดว่าพอดี........ความยาวที่คิดว่าเหมาะสม.....มันเกิดทำให้ ................................ด้ายขาด..................ต่างฝ่ายต่างยึดไว้ไปตามส่วน บางคน..... ขาดแล้วก็ขาดไป........ ไม่คิดที่จะต่อมันอีกเลย แต่กับบางคนบางคู่ มันแตกต่าง.......ในความสัมพันธ์...และ...สำคัญ ...........เค้าเลือกที่จะต่อ.............. แต่เชือกที่ต่อ...........จะเกิดเป็นปม........... ปมปัญหา..........ที่แก้ไขแล้ว ปมนั้นจะแน่น แต่อีกแล้วว่า.........ส่วนอื่นๆ ยังคงอ่อนบาง........... บางครั้งทำให้....บางคน ถือด้ายส่วนมีปม..........แล้วจากไป แต่บางคนยังคงแตกต่าง........ในความสัมพันธ์...และ...สำคัญ ...........เค้าจะต่ออีก...ต่อกันอีก............... จนเกิดเป็นปมมากมาย............... ทำให้ด้ายเส้นเล็กๆ แน่นเหนียว ...............ดึงไม่ขาด...........ไม่ว่าจะเจอปัญหาใด....... เค้าจะถือด้ายไว้เท่าๆกัน ออกแรงดึงเท่าๆกัน เค้าสัมพันธ์กัน และ ให้ความสำคัญกัน เราแต่ละคน..........ถือด้าย ด้ายคำว่า"เพื่อน" ไว้แตกต่างกัน ในด้ายเส้นนั้น...........อย่าตั้งความหวัง....ให้มันคงอยู่.........ไม่ขาด เพราะด้าย..............ก็แค่เส้นใยบางๆ เราต่างต้องรักษามันไว้.................ใส่ใจกับมันบ้าง ออกแรงยึดไว้อย่างพอดี อย่าเบาจนหลุด.......อย่าดึงจนขาด ถือไว้ให้พอดีมือ พอดีความยาว...ให้เท่ากับเค้า ........อย่าถือมากไป หรือน้อยไป เมื่อมันขาด.......ในความสัมพันธ์ และ สำคัญ.............เราจักต้องต่อ และมัดเป็นปม อย่าให้เรื่องเล็กน้อย........ทำให้เราดึงแรงเกินไป.......หรือปล่อยมันไป อย่าให้เรื่องเล็กน้อย........ทำให้ขาด....แล้วทำให้เราไม่ยอมต่อ ยิ่งต่อมาก.......ความแน่นก็มีมาก...........แต่ไม่ได้หมายถึงว่า...ต้องมีปัญหามาก ถ้าด้ายเส้นไหน...ถือไม่ได้ ไม่พอใจจะถือ ก็ปล่อยมัน ถ้าด้ายเส้นไหนบาดมือ........ก็อย่าถือไว้อีก กว่าจะเป็นด้ายเส้นหนึ่ง.......ต้องใช้เวลามากมาย กว่าจะเป็นด้ายที่แน่นเหนียว........ต้องแก้ไขกันไม่รู้เท่าไร อย่าให้เรื่องเล็กน้อยมาตัดด้าย...........ที่เราสร้างมันขึ้นมาง่ายๆนัก ถ้ามันจะขาด........ก็ขอให้ขาดด้วยกาลเวลา....... ที่ต้องทำให้ใครคนหนึ่งต้องจากไปไกลไม่กลับมา แต่สำหรับใครบางคนแล้ว................แม้ใครอีกคนจะจากไป หรือว่าจะไม่มีใครอยู่แล้วบนโลกใบนี้ แต่ด้ายเส้นนั้นของเค้า.........จะยังคงอยู่........ และต่างรับรู้.............จากรุ่นสู่รุ่น.......ชั่วนิรันดร์ รักเพื่อนมากนะ.........แม้เพื่อนจะตัดด้ายของเรา.......... แต่เราจะยึดส่วนที่อยู่ในมือเราไว้ตลอดไป .............รอวันหนึ่ง......สักวันหนึ่ง.................... ...........................เพื่อไว้............................. ว่าเพื่อนอยากจะต่อ......เราจะมัดปมอย่างแน่นหนา จะทบด้าย ไม่ว่าจะกี่เส้นกี่คน..........จะผูกพันกันไว้ แม้จะขาดอีกกี่ครั้ง........เราก็จะถือมันไว้...รอเพื่อน เอามาต่อ อีกครั้ง อีกครั้ง และอีกครั้ง...ไม่มีเบื่อนะ ................................รักนะ..................................
|
||||||
|
|
